"Ik voel me ontzettend schuldig."
Lauren* is onlangs getrouwd. Zij en haar nieuwe man hebben expliciet vermeld in hun trouwuitnodigingen dat hun bruiloft kindvrij zou zijn. De beste vriend van haar man negeerde dit en bracht zijn vier kinderen mee naar de locatie. Lauren besloot de man naar huis te sturen en vraagt nu op het Reddit-forum of ze het juiste heeft gedaan.
Uitnodiging
"Mijn man en ik zijn twee weken geleden getrouwd. We hebben besloten dat we geen kinderen op onze bruiloft wilden hebben," begint de vrouw haar verhaal op het forum. "We hebben in elke uitnodiging geschreven dat we een bruiloft zonder kinderen wilden. De beste vriend van mijn man, Leo, is een weduwnaar met vier kinderen. Leo klaagde tegen mijn man dat hij teleurgesteld was dat hij zijn kinderen niet kon meenemen, maar dat was het."
De bruiloft
"Mijn man zei tijdens de bruiloft dat hij bang was dat Leo niet zou komen omdat ik erop stond dat kinderen niet welkom waren. Maar ongeveer een uur nadat de dag begon, hoorde ik allerlei lawaai. Toen ik beter keek, zag ik dat Leo er was met zijn kinderen - die er allemaal keurig uitzagen. Hij had ruzie met het personeel over het niet toestaan van kinderen." Lauren gaat verder dat Leo zich vreselijk gedroeg tegenover het personeel. "Ik voelde me vreselijk. Op een gegeven moment begon Leo zelfs mijn man op te bellen. Hij dacht dat mijn man hem kon vertellen dat het 'zijn' bruiloft was en dat de kinderen mochten blijven. Ik was enorm van streek en schaamde me kapot. Toch bleef ik kalm en liep ik naar Leo toe om met hem te praten."
Weggestuurd
Daarna vertelde Lauren aan Leo om zijn kinderen naar een oppas te brengen en later terug te komen. "Hij was boos en zei dat zijn beste vriend hem had uitgenodigd voor de bruiloft. Ik zei dat het me speet, maar dat de regels voor iedereen golden. En dat ik hoopte dat hij dat zou respecteren. Leo ging weer met mij in discussie en zei dat hij niet zomaar een gast was maar familie." Lauren vertelde toen dat haar eigen familie ook geen kinderen meebracht en probeerde met hem mee te denken over het regelen van een oppas. "Hij zei dat hij echt geen oppas kon vinden en zijn beste vriend's bruiloft niet wilde missen."
Lauren gaat verder dat het personeel Leo en zijn kinderen uiteindelijk naar de uitgang heeft begeleid, maar dat dit niet soepel verliep. "Hij bleef erop staan dat hij met zijn kinderen aanwezig wilde zijn. Dit leidde ertoe dat een paar van Leo's vrienden en vrienden van mijn man naar mij toe kwamen om te zeggen dat Leo een weduwnaar is en een uitzondering zou moeten zijn op mijn regel. Ze zeiden ook dat het mijn schuld was dat ik geen oppas voor mijn gasten had geregeld."
Boos
Lauren deelt dat de bruiloft daarna verder ging, maar dat haar man wel boos op haar was. “Volgens hem miste zijn beste vriend nu zijn bruiloft door mij. Hij vertelde me vandaag dat Leo zijn telefoontjes niet opneemt en ook niet reageert op zijn appjes. Mijn man is er nu van overtuigd dat ik zijn vriendschap met Leo heb verpest en vindt dat ik gewoon een uitzondering voor Leo had moeten maken, omdat de kinderen er die dag al waren.” Op
vraagt Lauren zich nu dan ook af of ze Leo niet had moeten wegsturen, en dat ze zich toch wel schuldig voelt. “Ter info: mijn man was het helemaal eens met de regel dat er geen kinderen op de bruiloft zouden komen. Hij wilde alleen een uitzondering maken voor zijn vriend, en dan alleen zijn vriend. Mijn vrienden en familie waren ontzettend gekwetst geweest als ik alleen voor Leo een uitzondering had gemaakt.”
Lauren is niet de echte naam van de vrouw. Op Reddit doet ze haar verhaal onder de username Upper-AD46567.
‘Mijn vriendin deelde de erfenis van haar opa niet met mij’
‘Ik betaal altijd voor alles, maar ze heeft genoeg om nooit meer te hoeven werken’
Lucas* is al tien jaar samen met zijn vriendin. Het stel deelt alles en ze hebben een gezamenlijke rekening. Nu komt Lucas erachter dat zijn vriendin zeven jaar geleden een grote erfenis heeft gekregen, maar hem over het algemeen meer laat betalen. Op Reddit vraagt hij om advies.
Eigen rekening
“Mijn vriendin en ik zijn zes jaar geleden bij elkaar ingetrokken. We huren een appartement en hebben afgesproken dat ik 75 procent van de huur betaal, omdat ik zo’n 25 procent meer verdien dan zij”, begint Lucas zijn verhaal. De twee hebben een gezamenlijke rekening waarmee ze dingen betalen zoals boodschappen, reparaties en de huur, maar ze hebben ook beide hun eigen rekening die ze gebruiken voor leuke dingen voor hunzelf, legt hij uit.
Dure handtas
“We gingen laatst uit eten voor haar moeders verjaardag met het gezin, mijn vriendin had haar moeder een mooie handtas cadeau gedaan. Haar zus zei iets over dat dat een dure tas moet zijn geweest.” Lucas vroeg aan zijn vriendin hoe ze dat had kunnen betalen, want de tas bleek even duur te zijn als vijf maanden huur voor het stel. “Ze zei dat ze had gespaard. Toen begon haar zus te lachen en zei: ‘Ja dag, dat geld komt rechtstreeks uit de erfenis van opa’.” Lucas is in shock, dit wist hij niet. “Ze vertelde me over het geld dat ze zeven jaar geleden had ontvangen door de erfenis van haar opa. Het was zoveel geld dat ze niet meer zou hoeven werken, maar ze zei dat ze af en toe wat van haar rekening haalt om leuke dingen van te doen.”
Haar geld
Dat is de druppel voor Lucas. “Ik betaal altijd voor alles 75 procent, ook op vakanties! Een paar jaar geleden heb ik zelfs de volledige huur betaald, omdat ze haar baan kwijtraakte. Ze had het geld gewoon, maar heeft niet aangeboden om mee te helpen.” Lucas vertelde haar dit, maar dit viel niet in goede aarde bij haar. “Ze zei dat het niet mijn geld was en toen vertrok ze.”
82 duizend euro
Lucas belt zijn zus op om haar het verhaal te vertellen. Zij vindt het belachelijk van zijn vriendin dat ze dit heeft achter gehouden. “Ze heeft voor me uitgerekend hoeveel ik in totaal ’teveel’ heb betaald al die tijd: 82 duizend euro. Dan hebben we het nog niet eens over de vakanties…” Wat zou jij aan Lucas adviseren?
*Lucas is niet de echte naam van de persoon in dit verhaal. Op het forum deed de man zijn verhaal onder de naam Own-Economist9892.
‘Ik wil niet meebetalen aan de huur en rekeningen van mijn vriend’
Nooit samengewoond, nu meebetalen
Julia* en haar vriend Tom zijn twee jaar samen, maar hebben nooit samengewoond. Een paar maanden geleden besloot Tom zonder overleg een baan te accepteren in een stad op twee uur rijden van Julia’s woonplaats. Julia kan en wil zelf niet verhuizen. Ze zorgt voor haar zieke ouders en heeft haar baan en vrienden in de stad. Toch verwacht haar vriend dat ze meebetaalt aan de huur van zijn nieuwe appartement en aan de rekeningen.
Onverwachtse carrièreswitch
“Ik was op z’n zachtst gezegd nogal verbaasd toen mijn vriend vertelde dat hij een baan had aangenomen in een stad op twee uur rijden van onze woonplaats. Hij had me nooit om mijn mening gevraagd. Sterker nog, hij had me niet eens verteld dat hij gesolliciteerd had.” Toms excuus was dat het zijn droombaan was en dat het niet aannemen van de baan nooit een optie was.
Verhuizen geen optie
“Voor de baan moest hij ook verhuizen. Hij vroeg me niet om bij hem te gaan wonen, maar zelfs als hij dat gevraagd had, had het niet gekund. Ik woon in dezelfde stad als mijn ouders, die allebei ziek zijn. Ik zou nooit zo ver weg verhuizen terwijl ze mij allebei nog nodig hebben. Ook heb ik mijn baan hier. Daarnaast is de huur in de stad waar hij in gaat wonen gemiddeld twee keer duurder dan het appartement waarin ik nu woon, dus ik zou er ook zelf niet kunnen huren. Vanzelfsprekend zorgde dit voor veel irritatie en het leidde bijna tot het einde van onze relatie.”
Twee keer per maand een week op bezoek
Julia stemde er uiteindelijk mee in om Tom regelmatig te bezoeken in zijn nieuwe woonplaats. “Sinds zijn verhuizing ga ik één of twee keer per maand een week naar hem toe, voor zover dat mogelijk is met de coronapandemie. Ik kan steeds een week blijven omdat ik toch thuiswerk, daar hoef ik dus geen vrij voor te nemen.” Julia benadrukt dat de reis naar Tom niet goedkoop is. Voor treinkaartjes betaalt ze voor een retourtje zo’n 80 euro en daarnaast betaalt ze nog zo’n 100 euro aan boodschappen en andere uitjes als ze bij hem is. “Ik heb daarnaast mijn eigen appartement waar ik de huur voor betaal, maar slaap in zijn appartement als ik bij hem ben.”
Meebetalen
“Vorige week verraste hij me ineens toen hij zei dat hij wil dat ik de helft van zijn rekeningen en zijn huur ga betalen”, gaat ze verder. “Ik heb toen aangegeven dat ik dat niet wilde en legde hem uit waarom. Zo is hij degene die ervoor heeft gekozen om in zo’n dure stad te gaan wonen en ik betaal al veel aan reiskosten en boodschappen als ik naar hem toe ga. Hij heeft nog nooit voorgesteld om bijvoorbeeld een keer voor de trein te betalen. Daarnaast heb ik natuurlijk ook nog de huur voor mijn eigen appartement. Ik zou daardoor veel meer geld kwijt zijn aan een situatie waarvoor ik nooit zelf gekozen heb.”
Oneerlijk
Ook gaf Julia aan dat als hij verwachtte dat ze zou meebetalen aan zijn water, gas en elektra en zijn huur, dat Tom dan zou kunnen meebetalen aan de treinkaartjes. Tom was het hier niet mee eens. “Hij vond dat oneerlijk, omdat hij niet zelf met de trein gaat.”
Compromis
Julia kwam ook nog met een ander voorstel: “Ik heb gevraagd of we dan niet allebei ergens in het midden konden gaan wonen, waar het niet zo duur was.” Tom stond echter niet open voor een compromis en sindsdien is de relatie van de twee behoorlijk bekoeld, waardoor Julia niet meer weet wat ze moet doen
Julia en Tom zijn niet de echte namen van het stel. Julia doet haar verhaal op het platform Reddit onder de naam Minimum-Pattern-7834.
‘Mijn man verliet me toen ik zwanger was, nu vraagt hij om een tweede kans’
‘Mijn hele familie staat ook nog eens aan zijn kant’, vertelt de radeloze vrouw
“De hel”, zo beschrijft Celine* (31) de periode waarin ze zwanger was en haar man haar verliet. Nu staat hij weer op de stoep en zegt hij zijn familie terug te willen. Celine twijfelt of ze hem deze tweede kans wel wil geven.
Abrupt einde
Celine deelt haar verhaal op het forum Reddit. Daar beschrijft ze hoe haar huwelijk plotseling op de klippen liep. “Mijn man en ik waren al tien jaar samen en al vier jaar getrouwd. Tijdens mijn zwangerschap vertelde hij me dat hij niet meer van me hield en hij vroeg me of ik voor het einde van de maand de deur uit kon zijn. Ik werd er volledig door overvallen en smeekte hem om nog eens goed na te denken. Ik stelde voor dat we therapie zouden proberen. Maar mijn man weigerde en veranderde niet van gedachten. Ik trok weer bij mijn ouders in.”
Niet bij de geboorte
“De weken daarna waren de hel voor mij”, vervolgt Celine. “De baby kwam eerder dan gedacht. Mijn ouders probeerden mijn man te bereiken, maar hij nam de telefoon nooit op. Daardoor miste hij de geboorte van onze zoon. Wel kwam hij daarna naar het ziekenhuis om de baby te bezoeken, maar hij wilde niet met mij praten. Deze situatie hield een paar maanden aan. Hij kwam wel naar mijn ouders' huis voor ons zoontje, maar deed net alsof ik er niet was.”
Grote omslag
Langzaam maar zeker zoekt Celines weggelopen man weer contact. En dan is er opeens een grote omslag. “De laatste paar weken begon hij weer een praatje met me te maken als hij langs kwam. Na een tijdje vroeg hij me of we weer samen konden zijn. Onze scheiding is ook nog niet rond. Mijn man beweert dat hij wist dat hij fout zat zodra ik het huis had verlaten, maar dat hij te trots was om mij vragen weer thuis te komen.”
Tweede kans
Voor Celine is dit geen eenvoudige beslissing. Ze gunt haar zoon een aanwezige vader in zijn leven, maar moet ook aan zichzelf denken. “Hij doet echt weer aardig en behulpzaam. Het voelt alsof ik mijn man terug heb en een deel van mij wil ook dat we weer samen zijn. Maar ook ben ik bang dat hij zich toch weer bedenkt en dat hij me nog een keer zo makkelijk aan de kant schuift als de eerste keer. Ik denk niet dat ik dat nog eens aankan.”
Druk van de familie
Daarbij komt kijken dat Celines familieleden hun mening niet onder stoelen of banken steken. “Mijn man heeft onze beide families verteld dat hij bij me terug wil komen. Nu krijg ik steeds van de familie te horen dat ik ervoor moet gaan. Zijn ouders stuurden me zelfs een berichtje waarin staat dat ze weten hoeveel hij van me houdt, dat hij spijt heeft van zijn daden en dat onze zoon een echt gezin verdient. Mijn ouders vertellen me dat ze mij niet voor eeuwig in huis kunnen houden en dat mijn man goed voor ons zou kunnen zorgen. Dat voelt soms alsof ze me het huis uit zullen zetten als ik niet op het aanbod van mijn man inga.”
Onafhankelijk
“Het enige familielid dat niet aan zijn kant staat, is mijn zus”, vertelt Celine op het forum. “Zij zegt dat ik geen overhaaste beslissing moet nemen en nog even moet aankijken of mijn man echt zo’n spijt heeft. Mijn zus bood me ook aan om bij haar te komen wonen als ik het ouderlijk huis weer moet verlaten. Ook moedigde ze me aan om contact op te nemen met mijn oude baan. Zij zouden me over een paar maanden wel weer in dienst willen nemen. Op die manier kan ik ook financieel onafhankelijk zijn.”
Hulp gevraagd
Celine voelt grote druk en vindt het moeilijk om de knoop door te hakken. Daarom vraagt ze op het forum om advies. “Moet ik mijn man een tweede kans geven? Zou hij echt spijt hebben van zijn daden? En hoe houd ik mijn familie erbuiten in de tussentijd?” Mensen op het forum vermoeden dat Celines man in de tussentijd misschien een affaire had die stukgelopen is of dat hij heeft ontdekt hoeveel alimentatie hij zou moeten betalen bij een scheiding, maar de reden van de plotselinge breuk blijft onduidelijk. Wat zou jij Celine aanraden in deze situatie?
*Celine is niet de echte naam van de vrouw. Op het forum deelt ze haar verhaal onder de naam ThrowRA2ndchances.
'Mijn schoonzus liet me alleen achter in een zwembad na een operatie'
'Mijn broer zei dat dit de laatste druppel was en gaat een scheiding aanvragen'
Stacy's* verstandskiezen moeten eruit worden gehaald en omdat ze zo bang is voor de tandarts, krijgt ze een zware verdoving. Ze vraagt haar schoonzus om haar terug te rijden naar huis, omdat haar moeder en broer niet kunnen. Wanneer ze terugrijden, Stacy nog erg in de war door de verdoving, stopt haar schoonzus bij een zwembad waar ze heeft afgesproken met vriendinnen. Stacy wordt bij een picknicktafel gedropt, terwijl ze enorm misselijk is en gewoon naar huis moet na de ingreep. Op
doet ze haar verhaal.
Verantwoordelijk
"Een paar dagen geleden liet ik vier verstandskiezen eruit halen bij de tandarts", begint Stacy haar verhaal. "Omdat ik enorm bang ben voor de tandarts, besloten ze dat ik de ingreep onder narcose mocht doen. Ze vertelden me dat een verantwoordelijke volwassene me daarna naar huis moest rijden, aangezien ik dat niet zelf meer zou kunnen." Daarom vraagt Stacy haar schoonzus. Haar moeder en broer waren die dag niet beschikbaar en ze bood haar zelfs aan om de benzine te betalen. Haar schoonzus vindt het goed. "Toen ik uit de operatie kwam, was ik erg gedesoriënteerd en misselijk, wat vrij normaal is. Er zaten ook dikke watten in mijn mond tegen het bloeden. M'n schoonzus nam me mee naar haar auto en we reden weg."
Zwembad
"Na een tijdje stopte ze en haalde ze me uit de auto. Ik volgde haar gewoon, want ik was er niet helemaal bij." Stacy ziet dat ze bij een zwembad zijn en is in de war. Haar schoonzus zet haar bij een picknickbankje neer en vertelt haar dat ze zo terug is. "Ik moest moeite doen om niet over te geven en ik werd duizelig door de warmte, dus ik vroeg haar of ze me thuis wilde brengen, maar dat wilde ze niet. Ik vermoed dat ze haar vrije dag met vriendinnen wilde spenderen die daar ook waren." In paniek belt Stacy haar broer op. "Ik denk niet dat hij me goed begreep, want ik was warrig en ik had die watten in m'n mond. Hij hing op en belde zijn vrouw, waarna ze terug kwam stampen en begon te schreeuwen en schelden. Daarna gingen we terug naar de auto."
Scheiding
Stacy valt onderweg flauw, maar ze komen uiteindelijk bij haar thuis aan. Daar staat haar broer hun op te wachten. "Hij begon te schreeuwen tegen zijn vrouw en zij was aan het huilen. Ik was nog steeds gedesoriënteerd, maar mijn broer ging met me mee naar binnen en bleef bij me tot de verdoving was uitgewerkt. Toen vertelde hij me dat hij wilde scheiden van zijn vrouw, dit was de laatste druppel geweest van veel meer problemen." "Het is nu een paar dagen later en m'n schoonzus blijft me maar bellen om te zeggen dat ik een trut ben en dat ik hun gezin heb verwoest. Een deel van me voelt zich slecht, want ik vind het zielig voor mijn nichtje. Had ik gewoon m'n tijd moeten uitzitten totdat m'n schoonzus klaar was bij het zwembad?" Wat denk jij? Heeft Stacy een goede keuze gemaakt?
*Stacy is niet de echte naam van de persoon in dit verhaal. Op het forum deed de vrouw verhaal onder de naam throwawaypoolproblem.
Bizar: 'Mijn zus wil het kindje terug dat ik van haar geadopteerd heb'
'Mijn zus vindt dat ik haar leven gestolen heb'
Wendy* heeft het kindje van haar zus Joy geadopteerd dat voortkwam uit een onenightstand. Nu, 11 jaar later, wil Joy haar kindje terug. Wendy weigert, maar haar ouders lijken partij te kiezen voor Joy. Op
vraagt ze of zij nu onredelijk is, of dat ze juist heeft gehandeld.
Kindje geadopteerd
De 36-jarige Wendy heeft een 29-jarige zus, Joy. Op 18-jarige leeftijd raakte Joy onverwacht zwanger als gevolg van een wilde nacht met een man die ze zich niet kon herinneren. Omdat Wendy destijds al wist dat zij onvruchtbaar was, bood ze aan Joys kindje te adopteren. Zo gaat voor Wendy een lang gekoesterde wens in vervulling, en kan Joy verder met haar leven en toch contact houden met haar zoontje. Alleen dat contact houden loopt niet lekker. Wendy schrijft: "Vijf maanden na de geboorte verbrak Joy alle contact." Tot gisteren, wanneer Joy onverwacht belt.
De vader
Hoewel Joy tegen Wendy claimde dat ze zich niet herinnerde wie de vader was, kreeg Wendy twee jaar na de adoptie plots een berichtje van een man die claimde de vader van haar kind te zijn. En dat blijkt het begin van een sprookjesverhaal. "Lucas stuurde me een bericht dat hij de vader was, nadat Joy hem in dronken toestand had verteld over de zwangerschap. We hebben met elkaar afgesproken, hij bond met zijn dochter, en uiteindelijk ook met mij. Lang verhaal kort: we zijn inmiddels zeven jaar getrouwd." Tijdens het telefoongesprek vertelt ook Joy dat zij inmiddels getrouwd is. "Ik was verbaasd dat ze belde en we hebben het even over koetjes en kalfjes gehad. Ze vertelde dat zij inmiddels getrouwd is en samen met haar man erg graag een kindje wil, maar dat hij onvruchtbaar is." Wendy denkt nog dat ze Joy mogelijk kan helpen: "Ik vroeg haar of ze misschien over adopteren nadacht." Maar dan barst de bom: "Joy zei dat ik haar haar kindje moest teruggeven."
Leven gestolen
Wendy is enkele minuten sprakeloos, maar reageert dat Joy welkom is om haar kindje als tante te leren kennen. "Ik zei haar dat we dan samen kunnen uitleggen waarom ze destijds deze keuze heeft gemaakt, maar dat ze niet zomaar kan verwachten dat ik mijn kind opgeef." En net als het lijkt alsof het gesprek niet slechter kan gaan, roept Joy dat ze Wendy zal aanklagen omdat zij de biologische moeder is. Voor de duidelijkheid: zowel Wendy als Lucas hebben hun kindje wettelijk geadopteerd. "Ik reageerde dat ze volledig gestoord was en heb haar ook verteld over Lucas." Alsof Joy nog niet kwaad genoeg was, is dit alleen maar meer olie op het vuur. "Ze krijste dat ik haar leven gestolen had, en maakte me uit voor van alles en nog wat. Ik werd helemaal emotioneel en heb opgehangen."
Opa en oma
Tot Wendy's grote verbazing krijgt ze vervolgens een belletje van haar ouders. "Ze weigerden naar mijn kant van het verhaal te luisteren en zeiden dat ik liep te pronken met mijn familie tegenover Joy. Ze vonden me ongevoelig en bot dat ik Joy niet haar kind wilde leren kennen." En door de druk die haar ouders nu uitoefenen, voelt Wendy zich toch ongemakkelijk en begint ze aan haarzelf te twijfelen. "Ik weet hoe het is om te worstelen met je onvruchtbaarheid. We waren heel
close
toen we opgroeiden, dus ik voel me er heel naar over." Bovendien hint Wendy erop dat zij en Lucas over een compromis nadenken. "We zijn het erover eens dat Joy in elk geval geen vóltijd ouderschap krijgt." Wat zou jij doen in Wendy's situatie? Vind jij dat ze te hard is geweest?
*De namen in dit artikel zijn niet de echte namen van de betrokken personen. Op Reddit doet de vrouw haar verhaal onder de naam Melodic_Macaron_541
Man vraagt zich af: 'Had ik moeten liegen over de bruidsjurk van mijn verloofde?'
'Mijn verloofde heeft m'n nummer nu geblokkeerd'
Het stel gaat over negen maanden trouwen, maar Martin* en zijn verloofde zitten nu in heet water. Hij was namelijk niet enthousiast over de bruidsjurk van zijn aanstaande vrouw. Die opmerking schoot bij haar in het verkeerde keelgat.
Aankomende bruiloft
Een bruiloft brengt nogal wat voorbereidingen met zich mee. Een zaal, een gastenlijst, bloemen, ringen, en natuurlijk... de jurk. Martin vertelt dat zijn vrouw al maanden aan het zoeken was naar een jurk, en er eindelijk eentje had gevonden. "Ze was te enthousiast om de jurk geheim te houden en wilde deze graag met mij delen. Ze liet me de jurk zien en vroeg wat ik ervan vond."
Ongezouten mening
"Ik vroeg haar specifiek of ze echt mijn mening wilde, of dat ze vooral de jurk zelf al fantastisch vond en me gewoon wilde laten zien hoe hij stond." Daarop antwoordde zijn vrouw dat ze toch écht Martins mening wilde weten. Ze verdwijnt enkele minuten in de badkamer om de jurk aan te trekken, en verwacht natuurlijk bij haar terugkomst een groot wow-effect. Maar helaas. "Ik zou liegen als ik zei dat ik niet wat teleurgesteld was", schrijft Martin.
De jurk
"Ze is een prachtige vrouw en ziet er geweldig uit in wat ze maar aantrekt, maar ze verzoop in deze jurk. Ook past-ie totaal niet bij het thema van de bruiloft waar ze juist zoveel aandacht aan heeft besteed. Ze wilde een soort magische, op natuur en
fantasy
geïnspireerde bruiloft, met bloemenkransen enzo. Maar haar jurk is nu een soort grote glitterende Disney-jurk die totaal niet lijkt op wat ze me steeds heeft laten zien", vertelt Martin.
Ruzie
Omdat zijn verloofde om zijn eerlijke mening heeft gevraagd, vertelt hij haar dus wat hij denkt. "Ik zei dat ik het niet bij haar vond passen, en dat ik wat verrast ben dat ze een jurk als deze heeft gekozen." Eerlijk is eerlijk, zou je denken. Toch? Helaas. "Mijn verloofde werd heel stil en stormde terug naar boven. Vervolgens is ze naar haar moeder vertrokken, heeft ze me nog een berichtje gestuurd dat ik een gigantische eikel ben, en heeft ze vervolgens mijn nummer geblokkeerd." Martin is nu gefrustreerd. "Ik vroeg haar of ze mijn eerlijke mening wilde, maar nu is het alsnog niet goed. Had ik dan maar moeten liegen?"
Update
Enkele uren later updatet Martin zijn bericht nog met een nieuwtje. "Ik zie net op mijn bankafschrift dat de jurk $9000 heeft gekost. Dat verklaart wel de reactie. Ze moet wel gedacht hebben: 'Oh, jij vindt mijn jurk van $9000 niet mooi? Geweldig, ik kan 'm namelijk niet retourneren.' Ik weet niet of ik nu moet lachen of huilen." Vind jij dat de reactie van Martins verloofde terecht is? Had hij moeten liegen? Hoe zou jij dit aanpakken?
*De naam Martin is gefingeerd. Op Reddit doet hij zijn verhaal onder de naam Paolde.
'Een collega diende een klacht tegen me in toen ik vertelde zwanger te zijn'
De collega van de vrouw kon de aankondiging niet waarderen
De 24-jarige Nancy* kwam er een paar maanden geleden achter dat ze zwanger is van haar eerste kindje. Voor Nancy is zwanger worden niet vanzelfsprekend, omdat ze lijdt aan PCOS (polycysteus-ovariumsyndroom). Hierbij komt de eisprong niet of minder vaak. Vol trots vertelde ze haar collega's dan ook dat ze in verwachting is. In plaats van haar te feliciteren, diende een collega een klacht tegen haar in. Op het anonieme platform
doet Nancy haar verhaal.
Cupcakes
"Toen ik eenmaal zeker was van mijn zwangerschap, vertelde ik het mijn familie en besloot ik het ook aan mijn collega's te vertellen", begint Nancy haar verhaal. "We werken in de medische sector en met sommigen van hen heb ik een hechte band. Ik besloot het mijn vrienden te vertellen door cupcakes mee te nemen naar werk, omdat ik wist dat ze van snacks houden en ik wilde dat dit ook speciaal voor hen zou zijn", vervolgt ze. "In de pauze deelde ik cupcakes uit die versierd waren met rammelaars op de ene en kleine voetjes op de andere. Het was vrij duidelijk wat betekende en iedereen ging uit z'n dank en feliciteerde me. Nadat we elk ongeveer twee cupcakes hadden gegeten en iedereen er genoeg van had, besloot ik te gaan kijken of iemand anders van onze eenheid een cupcake wilde. Ik had er toch genoeg."
Klacht
Nancy kwam er later achter dat ze het beter bij haar eigen collega's had kunnen laten. "Ik deelde ze uit en de meesten namen er eentje. Het leek geen probleem te zijn. Een van de verpleegsters vroeg waarom ze zo versierd waren en vroeg of ik naar een kinderafdeling was overgestapt. Ik lachte en kondigde de rest van mijn collega's aan dat ik zwanger was. Ik werd door de meesten gefeliciteerd, behalve door een paar die een beetje afstandelijk deden. Hier was ik ook niet close mee, dus dat vond ik niet zo erg", legt Nancy uit. "Een dag later werd ik echter apart genomen door mijn
supervisor
en kreeg ik te horen dat een van mijn collega's (laten we haar Jane noemen) een klacht tegen me had ingediend vanwege de cupcakes en de zwangerschapsaankondiging." De collega kon Nancy's zwangerschapsaankondiging niet bepaald waarderen om een emotionele reden. "Blijkbaar werd Jane extreem emotioneel nadat ik mijn zwangerschap had aangekondigd, en is ze eerder van haar werk naar huis gegaan. Omdat we niet close zijn, wist ik niet dat ze een maand eerder een miskraam had gehad en dat ze mijn cupcakes een klap in haar gezicht vond. Haar verdriet was nog erg vers."
Preek
Nancy's supervisor gaf haar vervolgens een preek. "Technisch gezien heb ik niets verkeerd gedaan, maar ik kreeg wel een behoorlijk harde uitbrander. Blijkbaar moet ik al mijn collega's raadplegen voor ik dit soort aankondigingen doe, in geval van
triggers
bij anderen. Volgens mijn supervisor was het wreed van me was om cupcakes te trakteren, terwijl ik een collega had die een verlies moest verwerken", gaat ze verder. "Een paar collega's van Jane hebben over me gefluisterd en gezegd dat ik een trut was voor wat ik deed. Dit begint behoorlijk aan me te knagen, omdat ik geen idee had dat ik fout zat met mijn cupcakes. Als ik het had geweten, had ik haar nooit iets aangeboden of verteld over de baby"', aldus Nancy. Wat vind jij? Moet Nancy haar excuses aanbieden of kan ze er niets aan doen?
*Nancy is niet de echte naam van de vrouw. Ze deelt haar verhaal anoniem op het platform Reddit onder de naam _throwthisaway_iguess.
'Ik heb mijn schoonmoeder expres de verkeerde babynaam verteld'
'Ze probeerde de schuld op mij te schuiven en zei dat ik gemeen deed'
Lily* heeft een erg koppige schoonmoeder. Nu Lily in verwachting is van haar eerste kind, wil haar schoonmoeder per se weten wat de naam van haar kind wordt. Lily heeft besloten om de verkeerde babynaam door te geven, omdat haar schoonmoeder altijd alles meteen op Facebook zet. Op
vraagt Lily lezers om hun mening over de situatie.
Veel advies en hulp
"Volgende maand verwachten mijn verloofde Max en ik ons eerste kind", begint Lily haar verhaal. "We zijn door het dolle heen, omdat we dit allemaal nog nooit hebben meegemaakt. Al maanden zijn we druk bezig ons zo goed mogelijk op het ouderschap voor te bereiden. We krijgen veel hulp en advies van familieleden, die ook allemaal heel enthousiast zijn. Vooral mijn schoonmoeder kan niet wachten. En daar zit ook meteen het probleem."
Geen goede band
Lily's schoonmoeder is behoorlijk koppig en heeft haar nooit volledig geaccepteerd als toekomstig aangetrouwd familielid. "Ze heeft meerdere keren tegen Max gezegd dat ze vindt dat hij beter verdient. Toen we net bekend hadden gemaakt dat we in verwachting zijn, zei ze zelfs dat ze het gevoel had 'dat ik hem erin had geluisd'. Ik was enorm van streek en Max heeft zijn moeder streng toegesproken. Ze heeft nog altijd geen excuses aangeboden, dus er hangt tot de dag van vandaag een spanning tussen ons." Waar Lily zich vooral aan ergert, is de drang van haar schoonmoeder om altijd alles op Facebook te plaatsen. "Toen Max en ik ons verloofden, zette ze dat meteen online. We hadden nog niets eens de kans gehad om het zelf te doen."
De naam geheim houden
De laatste paar weken zijn Lily en Max druk bezig met het zoeken naar namen voor hun toekomstige dochter. "We hebben er nu eentje gevonden die we allebei perfect vinden. Een paar dagen geleden zei Max daar helaas per ongeluk iets over toen hij met zijn moeder aan het bellen was. Sindsdien stuurt ze ons dagelijks berichten om te vragen of ze het mag weten. We zeiden keer op keer tegen haar dat ze er pas achter zou komen als de baby eenmaal geboren was, maar daar leek ze geen genoegen mee te nemen. Ik wil echter koste wat het kost voorkomen dat de naam van ons kind op Facebook komt te staan voor we het zelf bekend hebben kunnen maken."
Een totaal andere naam
Omdat Lily's schoonmoeder maar bleef aandringen, besloot ze met een list te komen. "Ik vertelde haar dat ze het mocht weten, zolang ze het aan niemand zou vertellen. Ik gaf een totaal andere naam door dan de naam die we van plan zijn te geven. Ze stemde ermee in dat er niets op Facebook zou komen. Vijf minuten later checkte ik social media en daar stond het: 'Ik ben zoooo blij dat ik binnenkort oma word van !' Ik liet het aan Max zien en hij werd woedend. Hij belde haar meteen op en er vond een vurige discussie plaats. Zijn moeder probeer het op mij af te schuiven en zei dat ik gemeen was omdat ik haar had misleid. Sinds dat telefoongesprek hebben we geen contact meer met haar gehad. Ik voel me er schuldig over, maar vind het tegelijkertijd wel lekker. Moeten we de band weer aanhalen, of is het goed zo?" Wat zou jij tegen Lily zeggen?
*De namen in dit artikel zijn gefingeerd. Op het forum doet de vrouw haar verhaal onder de naam loawren.
Ruzie: 'Ik weiger voor mijn broer te zorgen en nu zijn mijn ouders boos'
'Je had bijna geen broer gehad!'
De Amerikaanse Nadia* is het zat. Al bijna haar hele leven voelt zij zich op de tweede plaats gezet, achter haar jongere broertje. En nu zij volwassen is, verwachten haar ouders dat zij zich extra hard inzet voor haar 26-jarige broer Freek. Nadia weigert en dat levert flinke ruzie op. Nu twijfelt ze: moet ze misschien tóch voor haar broer gaan zorgen? Op
doet zij haar verhaal.
Bijna geen broertje
Nadia legt uit dat dat er flinke complicaties waren bij de geboorte van broertje Freek. Hierdoor was haar broertje ongeveer drie minuten niet in staat om te ademen, en waren haar ouders (begrijpelijk) flink in paniek. Maar waar Nadia geen begrip voor heeft, is hoe dit jaren later nog tegen haar wordt gebruikt. "Mijn kindertijd werd een levende hel. 'Geef Freek je snoep, hij was er bijna niet geweest!', of 'Laat Freek je cadeautjes openmaken! Hij had bijna geen verjaardag gehad!', ik moest het allemaal maar pikken", schrijft Nadia op
. Freek was bovendien bepaald geen lieverdje. "Ik moest al zijn woede-aanvallen ondergaan, en als ik ook maar één vinger naar hem uitstak, dan werd ik zwaar gestraft." Ze schrijft dat het zelfs zo slecht uit te houden was, dat ze op 15-jarige leeftijd al elders ging wonen en nog altijd maar heel beperkt contact heeft met haar directe familie.
Competitief eten
Wanneer Freek 18 is, besluit hij dat hij een carrière gaat nastreven als
competitive eater
– een wedstrijd-eter dus. Deze carrière draait uiteindelijk op niks uit, maar: "Hij is gewoon vooral heel veel gaan eten. Hij is inmiddels ongeveer 270 kilo", schrijft Nadia. Dat gewicht zorgt voor flinke problemen, want Freek kan er niet door werken, en zijn ouders moeten rond de klok voor de man zorgen. "Ze waren niet bij mijn bruiloft en we kunnen voor familiegelegenheden alleen bij hen afspreken.
Ongeluk
Nu is Freek naar ten val gekomen en in het ziekenhuis beland, waar Nadia hem opzoekt met haar man. "Mijn ouders klaagden dat het ziekenhuis hem te weinig te eten geeft en dat er geen rolstoel groot genoeg voor hem is. Maar over zijn gewicht willen ze niks horen", legt ze uit. Maar de grootste verrassing moet nog komen: "Op een gegeven moment namen mijn ouders ons apart, en vroegen om een flinke som geld om voor Freek te kunnen zorgen. Ze suggereerden zelfs dat hij na zijn ontslag uit het ziekenhuis wel bij mij en m'n man kon komen wonen, omdat we meer geld en meer ruimte hebben", deelt de verbouwereerde Nadia. "Ik weigerde en ook mijn man zei '
hell no!'
. Maar daar wilden ze niks van horen." En weer komt dat oude verwijt naar boven: "Hij is je broer! Je had bijna geen broer gehad!" Maar Nadia en haar man houden vol dat ze niet voor haar broer gaan zorgen. "Hij is hun probleem, niet het mijne", schrijft ze. Maar ergens knaagt het wel: "Hij is wel mijn broer...maar hij maakte mijn leven tot een hel en mijn ouders weigeren verantwoordelijkheid te nemen voor zijn gedrag." Wat vind jij? Moet Nadia zich over haar wrokgevoelens heen zetten, of moeten haar ouders het maar uitzoeken met Freek?
*Alle namen in dit verhaal zijn verzonnen. Op Reddit doet de vrouw haar verhaal onder de naam AdSpiritual1886.