De eerste verrassing is dat het huisje niet echt aan de bomen hangt. Mark wist dat dat onveilig zou zijn, vooral met een kind dat er elke dag in woont. In plaats daarvan bouwde hij het hoofdframe op stalen palen die in beton waren verankerd, waarbij hij de constructie zorgvuldig tussen de eiken plaatste zonder het gewicht op de bomen te laten rusten of hun stammen te beschadigen. De hoogte is bescheiden; het lijkt meer op een verhoogde hut dan op een riskante speeltuin.
Van buitenaf voelt het huis nog steeds aan als een boomhut. Een eenvoudige houten loopbrug stijgt vanaf de grond in een lichte helling en eindigt bij een klein terras dat rondom de voorkant loopt. De leuning is gemaakt van oude schuttingplanken, glad geschuurd en afgedicht tegen de regen. Niets ziet er duur uit, maar niets ziet er ook slordig uit, en dat was precies de balans die Mark voor ogen had.
Deze ingang werd al Lily’s favoriete plek nog voordat het huis helemaal af was. Ze noemde het het ‘brughuis’, omdat ze elke dag na schooltijd vanuit het gewone leven overstapte naar iets dat privé en bijzonder aanvoelde. Mark hield het terras breed genoeg voor twee stoelen, een krat met modderige laarzen, een kleine pot met kruiden en een plekje om na het eten door de bladeren heen de lucht te zien veranderen.