Het meest ontroerende aan de boomhut is niet een verborgen kamer of een duur designelement. Het is de manier waarop elke hoek een beslissing laat zien die Mark voor zijn dochter heeft genomen. Het ruime terras, het lichte slaapkamerraam, het huiswerkhoekje, de warme verlichting: niets daarvan was toeval. Het waren kleine, weloverwogen keuzes.
Vrienden vroegen soms of hij het huis als tijdelijk beschouwde. Mark gaf altijd hetzelfde antwoord. Misschien zou hij zich op een dag iets groters kunnen veroorloven. Misschien zou Lily uiteindelijk een normale kamer willen met meer ruimte en een straat vol buren. Maar voorlopig was dit hun thuis, geen wachtkamer voor een beter leven.
Daarom werkt het verhaal. Mark ontsnapte niet aan de armoede door een droomhuis in de bomen te bouwen. Hij werkte eromheen, plank voor plank, en maakte iets oprechts van wat hij had. Voor Lily was het resultaat geen goedkoop alternatief voor een echt thuis. Het was de eerste plek die aanvoelde alsof die speciaal voor haar was gemaakt, en dat gaf een gevoel van rijkdom dat geld niet kon bieden, zeker niet voor een kind. Het huis mag dan klein zijn, maar de intentie erachter is enorm.