Marian liet een volle, warme lach horen die prachtig weerkaatste tegen de gepleisterde muren, waarmee ze liet zien dat ze ondanks haar legendarische status heerlijk met beide benen op de grond stond. „O, buig je rug nog maar niet te veel voor mij, jongeman,“ grinnikte ze. „Je deed gewoon je werk. De buitenwereld draait op cijfers.“
Ze duwde een verborgen paneel in de walnoothouten wand open, waarachter een kleine bar tevoorschijn kwam, en schonk twee glazen met een diep amberkleurige vloeistof in. Ze liep terug en reikte er één aan de nog steeds verbijsterde makelaar, terwijl ze met een glimlach haar glas hief.
“Single malt whisky,” zei ze. „Op de harde realiteit van de vastgoedmarkt.“ Arthur lachte; de spanning verdween volledig uit zijn schouders toen hij zijn glas tegen het hare liet klinken. „Laten we proosten op het feit dat ik het volledig en onmiskenbaar bij het verkeerde eind had. Laten we een advertentie schrijven die de wereld nooit zal vergeten.“