Helemaal achterin de garage ligt het meest privé gedeelte van het huis: de slaapvertrekken. Chloe koos niet voor een traditionele loft om het plafond hoog en luchtig te houden. In plaats daarvan creëerde ze een “slaaphoek” die aanvoelt als een warme omhelzing. Het bed is weggestopt in de verste muur, bedekt met dik wit linnengoed, wollen kleden en een overvloed aan kussens. Boven het hoofdeinde zit een groot raam dat ’s nachts uitzicht biedt op de sterren en ’s ochtends op de zon.
Netjes naast het bed staat een boekenplank van vloer tot plafond, vol met romans, reisgidsen en een vintage koperen lamp om ’s avonds laat in te lezen. Deze hoek van de garage is merkbaar stiller dankzij de extra isolatie die Chloe aan de muren heeft toegevoegd. Het is een ruimte ontworpen voor decompressie. “Als ik hier ben, vergeet ik helemaal dat ik in een garage ben,” zegt ze. “Het voelt als een verborgen hut in het bos, ook al is het hoofdgebouw maar een paar meter verderop.”
Deze verbouwing is meer dan alleen een renovatie; het is een bewijs van de kracht van verbeelding en de veranderende definitie van “thuis” Door een ruimte die bedoeld was voor machines te vullen met licht, kunst en comfort, heeft Chloe een blauwdruk gemaakt voor betaalbaar, stijlvol wonen. Als ze de deur achter ons dichttrekt, is het duidelijk dat de “gewone garage” die we vanaf de straat zagen al lang niet meer bestaat, maar is vervangen door een heiligdom dat net zo uniek is als het meisje dat het heeft gebouwd.