Evelyn was nooit van plan geweest om een stadsnomade te worden, maar het leven haalt de meest zorgvuldig opgestelde plannen uit elkaar. Toen de stijgende kosten van levensonderhoud haar uiteindelijk uit haar kleine appartement dreven, weigerde de zeventigjarige vrouw op te geven. In plaats van wanhopig te worden, vond ze een afgelegen, vergeten steegje achter een verlaten industrieel stenen pakhuis. Gedurende een aantal maanden bouwde ze stilletjes een verborgen, bescheiden onderkomen met afgedankte houten pallets, zware dekzeilen en afgedankte golfplaten.
Voor de toevallige voorbijganger lijkt het bouwwerk niet meer dan een lukrake stapel puin weggestopt van de hoofdstraat. Maar voor Evelyn staat dit ingenieuze stukje stad voor haar met moeite verworven onafhankelijkheid en veiligheid. Ze is weken bezig geweest met het verankeren van het frame om de elementen te weerstaan en ervoor te zorgen dat het volledig onzichtbaar bleef voor de ordehandhavers en de lokale autoriteiten. Het is een masterclass in stedelijke camouflage, gebouwd door een oudere vrouw die vastbesloten is om een dak boven haar hoofd te houden.
Hier wonen vereist een strikte routine en realistische offers, vooral als het gaat om basale sanitaire voorzieningen. Evelyn weet dat het bouwen van een functionele badkamer binnenshuis fysiek en juridisch onmogelijk is en vertrouwt daarom volledig op de nabijgelegen openbare parkvoorzieningen. Elke ochtend pakt ze haar kleine boodschappentas met zeep en een schone handdoek om de korte tocht te maken. Het is een compromis dat ze vrijwillig accepteert, ze ruilt een beetje gemak voor een droge, veilige plek om te slapen.