Het dagelijks leven hier is even charmant als ingewikkeld
Natuurlijk zal een huis als dit nooit van een leien dakje gaan. Dat maakt het juist zo interessant. Dezelfde tram die het huis onvergetelijk maakt, zorgt ook voor het soort alledaagse verhalen die normale huizen je nooit geven. Koeriers hebben instructies nodig om pakketten op de tram te plaatsen. Stroomuitval kan ervoor zorgen dat de tram niet werkt. Er is ook een steile route te voet, maar dat is niet bepaald een gewone wandeling. Opeens klinkt het leven hier als een mix van vredige retraite en low-key avontuur. En eerlijk gezegd is die spanning een deel van de aantrekkingskracht. Het huis is prachtig, maar het heeft ook een persoonlijkheid die een beetje terugdeinst.
Door dat contrast voelt het huis echter aan. Het is niet een van die internet-perfecte ruimtes die alleen bestaan voor foto’s en verdwijnen als het echte leven arriveert. Het echte leven komt hier absoluut om de hoek kijken bij het dragen van boodschappen, het wachten op pakketjes, het uitzoeken van de verhuislogistiek en het hopen dat de tramsleutel ligt waar hij hoort te liggen. Toch lijkt de eigenaar eerder met genegenheid dan met frustratie over deze eigenaardigheden te spreken. Dat is veelzeggend. Het suggereert dat de ongemakken klein zijn vergeleken met wat het huis teruggeeft: privacy, nieuwigheid, rust en een dagelijkse routine die nooit saai aanvoelt.
En misschien is dat wel de reden waarom zovelen zich aangetrokken voelen tot ongewone huizen. Ze zijn niet per se makkelijker. Ze zijn gewoon levendiger. Ze vragen hun eigenaars om zich een beetje aan te passen, maar in ruil daarvoor bieden ze verhalen, sfeer en een gevoel van identiteit. Je zou niet voor een plek als deze kiezen als gemak in de meest standaard zin je topprioriteit zou zijn. Je zou het kiezen omdat je wilt dat je huis aanvoelt als een ervaring. Je wilt een plek die meer teruggeeft dan onderdak. Deze lijkt precies dat te doen, één tramrit per keer.