De “blinde vlek” in kwestie is de zware, van vloer tot plafond reikende gordijnen van het hotel. Omdat deze gordijnen zijn ontworpen om dik en niet zichtbaar te zijn, behandelen we ze als een permanente muur. Maar op het moment dat je ze naar achteren trekt, realiseer je je dat ze een scheidingswand zijn die een belangrijke, onbewaakte zone verbergt. Dit is waar de “controle” van vitaal belang wordt om een reden die de meeste reizigers over het hoofd zien: structurele veiligheid. In veel hotels breekt de huishoudster een raam om schoonmaakdampen te ventileren.
Als ze verzuimen het opnieuw te sluiten, verbergt die zware stof een letterlijke val naar de straat. Voor een klein kind dat verstoppertje speelt, is de ruimte achter het gordijn een instinctieve magneet – en een raam dat niet dicht zit is een ramp die staat te gebeuren. Naast het fysieke gevaar dient deze ruimte als de ultieme “lakmoesproef” voor de hygiëne in de kamer. Omdat de dagelijkse schoonmaakronde van het personeel zelden wordt gecontroleerd, worden de vensterbank en de vloerplanken achter de stof een verzamelplaats voor diepgewortelde verwaarlozing.
Je bent niet op zoek naar de verloren telefoon van een gast; je bent op zoek naar de herkenbare tekenen van een haastige “schoonmaakbeurt” – stofhazen, dode insecten of weggegooid afval van weken geleden. Als deze overblijfselen blijven hangen, is dat je eerste en meest betrouwbare waarschuwing: deze kamer is nooit echt grondig schoongemaakt.
Maar dit is het belangrijkste om in gedachten te houden: