Het comfort van de kamerthee
De hotelkamer. Een heiligdom van knisperend wit beddengoed, kleine shampoos die ruiken naar “mistig bos” en het ultieme baken van gastvrijheid: de waterkoker. Voor veel vermoeide reizigers is dit bescheiden apparaat de MVP van het verblijf. Of je nu hoofdpijn hebt van een jetlag of gewoon tien dollar probeert te besparen door zelf noodles te maken in plaats van roomservice te bestellen, dat kleine apparaatje is je beste vriend. Het staat daar op het bureau, glimmend onder het schemerige lamplicht, en belooft een warme omhelzing.
We vertrouwen er impliciet op. We gaan ervan uit dat het zelfreinigend is omdat het water verwarmt tot een borrelende razernij. Het is een zuiveringsmachine, toch? Je zet de schakelaar om, ziet het blauwe lampje branden en luistert naar het crescendo van het gebrul. Het voelt huiselijk en veilig. Er is echter een groeiende gemeenschap van reisexperts en ontzette stewardessen die je bijna toeschreeuwen om het theezakje neer te leggen.
Er klopt iets niet in het land van de hoteldranken, en we hebben het niet alleen over de verlopen creamer in poedervorm…