Elke ochtend loopt hij door de straten van de buurt met een grote netzak en verzamelt hij wat iedereen weggooit. Waar buren lelijk afval zien dat vastzit in hekken of in de goten drijft, ziet hij kansen. Dunne plastic boodschappentassen zijn zijn doelwit: die worden bij duizenden weggegooid nadat ze slechts vijf minuten dienst hebben gedaan.
Terwijl de meeste mensen deze dunne verpakkingen zien als nutteloze milieubelastingen, erkent hij hun verborgen structurele eigenschappen. Hij weet dat plastic niets anders is dan een duurzaam polymeer dat ontworpen is om eeuwenlang mee te gaan. In plaats van het op stortplaatsen te laten belanden, neemt hij het afgedankte materiaal mee naar zijn werkplaats thuis om het ware potentieel ervan te ontsluiten.
Voor het ongetrainde oog lijkt zijn groeiende stapel kleurrijk afval volkomen waardeloos. Hij heeft echter een eenvoudige, goedkope techniek geperfectioneerd waarmee hij de dichtheid en sterkte van het plastic verandert. Het duurt niet lang voordat deze dunne, vergeten zakken een ingrijpende verandering ondergaan, waardoor gratis afval verandert in een praktische goudmijn.