Het voertuig was Tesla’s Model S Plaid. Op het eerste gezicht verbaast dat veel mensen. Want in tegenstelling tot exotische supercars lijkt de Model S nog steeds op een relatief normale sedan. Hij heeft vier deuren. Hij kan passagiers vervoeren. Hij kondigt zich niet meteen aan als een van de snelste productieauto’s op de weg. Toch hebben de prestatiecijfers zelfs sceptici van het eerste uur gedwongen om op te letten. De elektromotoren van de Plaid leveren onmiddellijk vermogen, waardoor de vertraging die bestuurders vaak associëren met traditionele motoren wordt geëlimineerd.
Het resultaat is een acceleratie die veel mensen omschrijven als bijna moeilijk te verwerken de eerste keer dat ze het ervaren. En dat is de reden waarom de rit over de Autobahn zoveel stof deed opwaaien. De 300 km/u was indrukwekkend. Maar dat was niet echt het verhaal. Het verhaal was hoe de auto in ongeveer 15 seconden naar die snelheid accelereerde. Voor veel bestuurders stelde deze ervaring hun jarenlange aannames over hoe prestaties zouden moeten aanvoelen op de proef.
Sommigen vonden het geweldig. Anderen gaven nog steeds de voorkeur aan het karakter van traditionele sportwagens. Maar over één ding was bijna iedereen het eens: de toekomst van prestaties klinkt misschien niet zoals mensen hadden verwacht. En na hun ervaring met dit soort auto’s zeggen veel bestuurders dat het verrassend moeilijk is om nog op dezelfde manier naar snelheid te kijken.