Lena’s gedachten reisden vier jaar terug naar een chaotische ochtenddrukte op haar oude baan als barista op het vliegveld. De rij bij de balie was ongelooflijk lang geweest, tot de nok toe gevuld met gestreste, ongeduldige reizigers die constant op hun horloge keken. Plotseling haastte precies dit jonge stel zich naar voren, verwoed, verfomfaaid en volledig buiten adem.
Ze gooiden hun spullen op de toonbank en controleerden hun telefoons met grote, verwoede ogen. “Twee zwarte koffie en twee ontbijtsandwiches, alstublieft,” hijgde de man, zijn stem strak van paniek. “En we moeten ongelooflijk snel zijn; onze gate sluit over tien minuten.” Lena knikte snel en rekende het totaal af, maar toen de man zijn kaart tegen de terminal tikte, weerklonk er een scherpe, falende pieptoon door de winkel.
“Afgewezen?” mompelde hij, zijn gezicht werd bleek terwijl hij verwoed een tweede kaart tevoorschijn haalde en daarna zijn telefoon. “Nee, nee, ga alsjeblieft door – niet vandaag van alle dagen!” De groeiende rij passagiers achter hen kreunde luid. Ze legden verwoed aan Lena uit dat hun bankapplicatie een grote netwerkstoring had, waardoor ze vlak voor een internationale vlucht geen toegang tot hun geld hadden. Het ergste van alles was dat ze geen contant geld bij zich hadden.