Omdat ze nieuwsgierig was naar het verfijnde vakmanschap van de broche, bracht Hina deze het volgende weekend naar een lokale taxateur van traditionele kunst. De taxateur bekeek het stuk onder een vergrootglas en hapte naar adem toen hij het vage merkteken van de maker ontdekte dat in de voet was gegraveerd. Hij onthulde dat het een vroeg meesterwerk was van een van de legendarische pionier-beeldhouwers van de universiteit – een artefact van museumkwaliteit met een enorme historische betekenis.
Diep geraakt besloot de heer Sato het studiemodel van zijn vrouw officieel aan de permanente collectie van de universiteit te schenken als een schenking ter ere van Hina, zodat toekomstige generaties kunststudenten van haar nalatenschap zouden kunnen leren. Hina hield de houten broche ondertussen als haar persoonlijke schat en droeg deze als een tastbare herinnering aan integriteit, veerkracht en menselijke verbondenheid.
In de jaren die volgden onderhield Hina een hechte, dierbare vriendschap met meneer Sato; ze bezocht hem regelmatig om thee te drinken en de resterende archiefstukken in de kluis van zijn vrouw te bestuderen. Toen ze uiteindelijk als beste van haar klas afstudeerde, droeg ze de houten broche trots boven haar hart gespeld – een symbool van de ongelooflijke reis die begon met een eenvoudig gebaar van vriendelijkheid in een overvolle metro.