“De zakelijke kopers hebben de openbare veiling gewonnen,” waarschuwde Elena met grimmige stem. “De definitieve eigendomsoverdracht vindt over precies vierentwintig uur plaats. Zodra die overschrijving is verwerkt, is het pand juridisch gezien van ons weg. We zitten in een meedogenloze race tegen de klok.” Sarah voelde een golf van absolute angst over zich heen komen. “Kunnen we dit nog tegenhouden?”
“Alleen als we morgenochtend aan een rechter kunnen bewijzen dat Julian actieve, opzettelijke fraude heeft gepleegd door je adres te vervalsen,” zei Elena. “We hebben concreet bewijs nodig dat hij je werkelijke verblijfplaats kende terwijl de rechtszaak liep.”
Sarah bracht de nacht door, opgesloten in Elena’s kantoor, terwijl ze de digitale archieven doorploegde terwijl de klok wegtikte. Om 3.00 uur ’s nachts, uitgeput en diepbedroefd, vond ze haar wonder. Ze ontdekte een reeks sms’jes die Julian haar tijdens de lopende rechtszaakhad gestuurd , waarin hij expliciet haar huidige woonplaats en baan noemde. Het was onweerlegbaar bewijs dat hij onder ede had gelogen. Met nog maar enkele uren te gaan haastte Elena zich om het noodbevel op te stellen.