De kapitein liep naar Eli toe en reikte hem een warme fles water aan. „Die pijl waarmee we hem op het land raakten, schampte zijn flank nauwelijks. Hij brak door een houten hek en verloor het grootste deel van zijn vloeistof. Een beer van die omvang heeft een volledige dubbele dosis nodig om buiten gevecht te blijven.“
Eli keek naar de enorme zwarte beer die vredig op het dek lag. Zijn brede borstkas ging op en neer in een diep, regelmatig ritme; hij was volkomen buiten gevaar. Een uur later meerde de patrouilleboot aan aan de rand van het reservaat. Het team laadde de slapende reus op een transporttrailer om hem diep in het Ocala National Forest vrij te laten.
Terwijl Eli toekeek hoe de aanhangwagen onder de opkomende maan het dennenbos in reed, voelde hij een diep gevoel van opluchting over zich heen komen. Hij was weliswaar een roeispaan kwijtgeraakt en had de bedrading van zijn boot vernield, maar daar op de open baai had hij een leven gered dat iedereen al verloren had gewaand.