Tegen de tijd dat Altha het strandhuis bereikte, begon de zon al onder te gaan. Van een afstand kon ze iets zien wat ze niet verwachtte. Licht. Binnen. Het was er niet meer donker. En toen ze dichterbij kwam, merkte ze iets anders op. Beweging.
Schaduwen die over de muren schuiven. Meer dan één. Altha vertraagde haar passen. Haar greep verstrakte lichtjes. Dat klopte niet. Ze had het huis maar aan één persoon gegeven. Eén vrouw. Eén kind. Waarom zag het er dan uit alsof er nog iemand binnen was?
“Wat krijgen we nou…” mompelde ze onder haar adem. Even bleef ze staan. Toen liep ze naar de deur en klopte. En binnen een paar seconden ging hij open.