Bliksem splijt rotsblok doormidden — wat de boswachters eronder aantroffen, joeg hen de stuipen op het lijf

Even later kwam Vivian terug. De storm was verder getrokken, maar er krulde nog steeds rook op uit het gebarsten graniet. Ze hurkte neer bij de opening en stak haar hand uit naar een van de losse stenen. De hitte deed haar hand onmiddellijk terugtrekken. „Nog steeds heet,” zei ze. Zelfs de natte rots rondom de inslagplaats voelde warm aan.

Dr. Jonah Reed, archeoloog van het park, kwam aanlopen en hield haar tegen voordat ze nog dichterbij kon komen. „Bliksem kan gesteente veel sterker verhitten dan je zou verwachten. We moeten het even de tijd geven.” Vanaf een afstand van enkele feet bekeken ze de holte. De in elkaar gepaste stenen werden bij elkaar gehouden door oude, afbrokkelende mortel. Achter de stenen lag iets metaalachtigs, maar geen van beiden kon de vorm ervan duidelijk onderscheiden.

Tegen de middag was de rots voldoende afgekoeld zodat Jonah een deel van de beschadigde muur kon verwijderen. Vivian leunde naast hem terwijl steeds meer van het voorwerp zichtbaar werd. Het was een rechthoekige metalen kist, ernstig gecorrodeerd en vastgeklemd onder de steen. Ze trokken hem voorzichtig los. De kist was verrassend zwaar. Jonah probeerde het deksel open te krijgen. Er gebeurde niets. Vivian bekeek de verroeste randen. ‘Hoe oud denk je dat het is?’ Jonah schudde zijn hoofd. ‘Oud genoeg om bijna helemaal vergeten te zijn…’