"Wat je zag ademen," voegde de agent er met een hartelijke glimlach aan toe, "was gewoon dit kleine ventje dat een dutje deed terwijl zijn moeder op verkenning was gegaan." Toen de hulpwagen eindelijk de besneeuwde oprit afreed, op weg naar een natuurreservaat twee provincies verderop, keek Calvin toe hoe de rode achterlichten in de storm verdwenen. Hij keek terug naar zijn donkere, stille schuur en liet een diepe, ademloze lach horen.
Tegen de lente was de sneeuw gesmolten en had plaatsgemaakt voor heldergroene weiden in de vallei. Calvin huurde een renovatieploeg in om de schuur volledig te herbouwen, het houtwerk te versterken en een stevige omheining langs de bosrand te plaatsen.
Terwijl hij op zijn pas gerepareerde veranda zat met een vers kopje koffie en uitkeek over zijn veilige, vredige stuk land, wist Calvin dat de verhuizing de moeite waard was geweest. Hij had nu een veilig thuis – en het meest spectaculaire verhaal van zijn leven.