"Haal de draagbare echografieapparaat – nu!" beval dr. Evans. Ben sprintte naar haar busje, pakte het apparaat en zette het met trillende handen op. Dr. Evans smeerde de sonde in met gel en drukte hem tegen Felicia’s flank. Het scherm flikkerde tot leven en wierp een spookachtige groene gloed over de wanden van de stal. Op de monitor hapte dr. Evans naar adem toen het beeld scherp werd.
Felicia was niet zwanger van één veulen, maar van een tweeling. Erger nog: beide foetussen zaten strak tegen elkaar aangeklemd in een gevaarlijke stuitligging, waardoor het geboortekanaal geblokkeerd was. Maar toen dr. Evans inzoomde op hun botstructuur, viel haar mond open van verbazing.
"Ben, kijk eens naar de kaaklijnen en de oren," fluisterde dr. Evans vol ongeloof, terwijl haar handen trilden. „Dit zijn helemaal geen paardenveulens. Het zijn muilezels. Wie haar ook heeft gefokt, heeft geen sperma van een tophengst gebruikt – maar goedkoop ezelsperma.“ Zonder nog een woord te zeggen haalde dr. Evans haar telefoon tevoorschijn en belde 112.