Tegen de tijd dat ze begonnen te begrijpen hoe groot de plek werkelijk was, was de hele ontdekking van verrassend naar surrealistisch gegaan. Want dit was geen compacte ondergrondse schuilplaats voor noodgevallen. Naar verluidt besloeg het bijna 17.000 vierkante meter, met vijf slaapkamers en zes badkamers in het ondergrondse woongedeelte. Dat alleen al is moeilijk te bevatten als je bedenkt wat er boven lag.
Een vervallen hut in het bos. Dat was het. Aan de buitenkant was niet te zien dat er beneden iets zo uitgebreid verborgen lag. En toch, hoe verder ze verkenden, hoe duidelijker het werd dat dit niet zomaar een schuilplaats was of een praktische ondergrondse constructie. Het was ontworpen voor iemand die er een serieuze tijd zou doorbrengen – misschien zelfs comfortabel zou wonen. Dat besef veranderde het hele gevoel van de plek.
Want zodra een verborgen bunker er niet meer tijdelijk uitziet maar bewoonbaar begint te worden, wordt het veel moeilijker om je niet af te vragen waar hij precies voor gemaakt is.
En op de een of andere manier was het meest surrealistische detail nog niet eens onthuld.