Een week later arriveerde de bejaarde nicht van Elias Grant op het hoofdkwartier van het park. Mara zat met haar in een privékantoor en schoof de gouden trouwring zachtjes over de tafel, gevolgd door de ontwikkelde foto’s. De vrouw pakte de ring op; haar vingers trilden toen ze hem tegen haar handpalm drukte. Ze sloot haar ogen, terwijl tranen sporen achterlieten op haar verweerde wangen.
“Zestig jaar lang fluisterden sommigen dat hij was gestorven en anderen dat hij haar in de steek had gelaten,” zei de nicht zachtjes. “Anna stierf in de overtuiging dat hij naar haar terug zou keren, tot haar laatste dag.” Ze keek op naar Mara, terwijl een bitterzoete glimlach haar lippen streelde. “Maar hij was een held aan het zijn. Hij probeerde gewoon thuis te komen.”
Weken later werd de ingang van de grot definitief afgesloten achter een zware, onopvallende stalen barrière. Het ingepakte pakketje bleef precies liggen waar het eeuwen geleden was neergelegd, bewaakt door de steen en de herinnering aan de man die alles had gegeven om het te beschermen. Harlan was decennia eerder gestorven, terwijl hij aan een rechtszaak probeerde te ontkomen. Maar terwijl Mara op het uitkijkpunt stond en toekeek hoe de zon achter de rand van de kloof zakte, wist ze dat zijn anonimiteit niet had standgehouden. Het mysterie wachtte er alleen nog op dat de steen eindelijk de waarheid zou onthullen.