Grotonderzoekers vinden een huis diep in een grot — en dan horen ze iets van binnen

Dr. Croghan had zelf aan tuberculose geleden. Hij was op zoek geweest naar een behandeling voor zijn patiënten en mogelijk ook voor zichzelf. Het experiment mislukte en hij stierf in 1849 aan de ziekte. Mara las de datum hardop voor. Ethan schudde zijn hoofd. ‘Dus zelfs hij kon er niet aan ontkomen.’ Ze keek weer naar de huisjes. De houten hutten waren al lang verdwenen, maar de stenen gebouwen waren gebleven. Ze vroeg zich af hoeveel bezoekers er langs liepen zonder hun geschiedenis te kennen.

Lisa kwam terug om ze op te halen, en Mara liet haar de oude tekening op de tablet zien. De boswachter bevestigde dat de huisjes beschermde overblijfselen waren van het mislukte medische experiment. Mara nam haar laatste foto’s vanaf het pad en zorgde ervoor dat het tweede gebouw achter het eerste in beeld kwam. Op de terugweg vroeg Ethan of ze nog steeds van plan was om over mijnwerkers en vroege toeristen te schrijven. „Ja,” zei Mara. „Maar deze patiënten verdienen meer dan alleen een bijschrift.” Ze was gekomen om oude bouwwerken vast te leggen. Nu wist ze dat de mensen het verhaal waren.

Bij de ingang moest ze even met haar ogen knipperen vanwege het daglicht. Ethan schraapte zijn keel. Mara keek terug naar de grot. Ze kon weggaan wanneer ze maar wilde. Vijf van Croghans patiënten hadden die kans nooit gehad.