Het nieuws deed de ronde, zoals dat gaat in kleine gemeenschappen – zowel in het dorp als op internet. Jamie liet haar de reacties op een van de zwaai-achtergrondfoto’s zien. Mensen vonden haar hilarisch. Een paar hadden een screenshot gemaakt van haar bord met krijt. Een account met een grote schare volgers had de koekjestrommel opnieuw gepost op hun verhaal en noemde haar een “pookie met rizz” Ze wist niet zeker wat dat betekende, maar ze begreep dat het positief was.
Ze paste haar aanpak daarop aan. Op de vensterbank van de keuken, waar eerst een rij terracotta kruidenpotten stond, stonden nu een herdenkingsmok van een koninklijk bezoek in 1986 en een keramieken kat die Jamie haar voor de grap had gegeven. Op de broodplank, zichtbaar vanuit het open raam met uitzicht op de tuin, plaatste ze een groot supermarktbrood, nog in de zak, met de prijssticker naar voren. Ze kocht een grote plastic tuinkabouter en plaatste hem naast de rozenboog met de autoriteit van iemand die belangrijke infrastructuur installeert.
Het effect op foto’s was alles wat ze had gehoopt. Het werd onmogelijk om de achtergronden netjes uit te snijden. Het huisje zag er nog steeds prachtig uit – Edna had normen – maar er was altijd iets mis op de foto’s en video’s. Mensen bleven toch posten. Mensen bleven toch posten. De commentaren waren spectaculair.