Op de begrafenis van papa zegt een klein kind: „Papa leeft nog” — waarna de politie iets ontdekt

Het masker gleed volledig weg; Marcus’ wanhopige bezorgdheid veranderde in een koude, onbewogen blik. „Je bent altijd al te zacht geweest voor deze stad, Dan,” zei Marcus zachtjes, terwijl hij langzaam een stap in de richting van de bedieningspanelen van de kluis zette. „Ik heb dit netwerk opgezet om onze eenheid overeind te houden. Ik neem die boekhoudingen mee, sluit je hier op en dien het rapport in dat voorgoed een einde maakt aan je nalatenschap.”

Voordat Marcus de zware stalen hendel kon bereiken, gingen verblindend witte schijnwerpers aan, die elke hoek van de archiefverdieping verlichtten. „Geef je over, rechercheur!” klonk de donderende stem van kapitein Hayes door een megafoon, terwijl een dozijn gewapende agenten van Interne Zaken vanaf de bovenste loopbruggen naar beneden stormden. Ze zei: „Ik wist dat je enthousiasme bij het onderzoek naar Dans dood meer was dan alleen loyaliteit als partner jegens hem. We zitten je al weken op de hielen. We hadden alleen nog het bewijs nodig dat jij het zeker was.”

Marcus liet zijn handen zakken toen Hayes naar voren stapte, op ruwe wijze zijn insigne losmaakte en zware stalen handboeien om zijn polsen sloeg. Hij keek zwijgend en verslagen toe hoe Daniel langs hem heen naar de ingang liep, waarbij hij zijn voormalige partner volledig negeerde. Voor het eerst sinds weken stapte Daniel de frisse nachtlucht in, een vrij man die terug kon keren naar zijn wachtende familie.