De agenten laadden de gewonde moederhond voorzichtig in het reddingsvoertuig, en Max begeleidde haar direct naar binnen, waarbij hij weigerde ook maar een seconde van haar zijde te wijken. Een paar dagen later, na uitgebreide zoekacties in de bossen, verklaarde de provincie het gerucht over het roofdier officieel ongeldig. Er was geen wolf of poema; het was gewoon Max die zijn middernachtelijke voedselbezorgingen deed.
De hoofdambtenaar van de dierenbescherming grinnikte zelfs toen hij langskwam om te kijken hoe het met de honden ging, en grapte tegen Chloe dat de wilde fantasieën van de buren een magere Duitse Dog volledig uit zijn proporties hadden geblazen. „Ze hebben hem opgeblazen tot een toproofdier,” glimlachte de ambtenaar, terwijl hij Max over zijn kop aaide. “Blijkbaar is hij gewoon een toegewijde vader.”
Twee maanden later waren de waarschuwingsbriefjes op de brievenbussen al lang verdwenen, vervangen door een hartverwarmend nieuwsbericht dat viraal ging over de ware diepte van de trouw van een geredde windhond. In de woonkamer van Chloe was de moederhond volledig hersteld en waakte ze gelukkig over haar bloeiende puppy’s, terwijl Max eindelijk rustig sliep, zijn geheime roedel nu eindelijk veilig.