Ze heeft nooit kinderen gehad — maar uit een DNA-test blijkt dat ze een dochter heeft!

Toen de eerste schok was weggeëbd, begonnen Molly en Emily de levens te vergelijken die ze elk apart hadden geleefd. Ze bladerden door foto’s uit hun kindertijd, schoolfoto’s en oude familiealbums. Sommige overeenkomsten brachten hen aan het lachen. Kapsels, gezichtsuitdrukkingen en zelfs kledingkeuzes kwamen vreemd bekend voor. ‘Hebben we dit echt gedaan zonder elkaar te kennen?’ vroeg Molly. Emily glimlachte. ‘Blijkbaar wel.’

Toen kwam het moeilijkste deel. Molly dacht aan de zesendertig verjaardagen die ze apart hadden doorgebracht. De schooljaren, diploma-uitreikingen, relaties, bruiloften en gewone dagen die ze nooit samen hadden beleefd. Isabel, de mysterieuze ‘dochter’ die aan de basis van alles had gestaan, was nu gewoon haar nichtje. Het woord voelde eerst vreemd aan, maar daarna vanzelfsprekend.

Molly dacht vaak terug aan de gezondheidsschrik die de reeks gebeurtenissen in gang had gezet. De uitslagen waren goed geweest, maar de ervaring had haar gedwongen onder ogen te zien hoe weinig ze wist over haar biologische familie. Ze had een DNA-monster opgestuurd in de hoop op medische aanwijzingen en een paar namen van verre familieleden. In plaats daarvan bracht het haar in contact met de naaste verwant die ze zich maar kon voorstellen. Eén bezoek aan de dokter had Molly ertoe aangezet om te vragen waar ze vandaan kwam. Het antwoord had haar herenigd met iemand die al sinds de dag dat ze geboren was uit haar leven was verdwenen!