De meeste fotografen beslissen wanneer ze op de sluiter drukken. Ze kiezen het kader, wachten op het licht en beslissen wat belangrijk is. Grizzler deed niets van dat alles. Hij was een hond en voor een ongewoon experiment nam zijn hart de beslissing voor hem. Er werd een camera op zijn borst bevestigd en aangesloten op een hartslagmonitor, dus telkens als zijn hartslag plotseling steeg, maakte de camera een foto.
Het project heette Heartography en het idee klonk in eerste instantie bijna als een ludieke reclamestunt. Maar de resultaten bleken ontroerender dan iemand had verwacht. In plaats van zorgvuldig gecomponeerde beelden, maakte Grizzler een verslag van wat hem echt opwond. Zijn foto’s waren soms laag, scheef, wazig of vreemd gekaderd, maar dat was precies wat ze eerlijk maakte.
Door zijn lens werd de wereld eenvoudiger en onthullender. Andere dieren, etensbakken, stukjes gras, sandalen, speelgoed en stille hoekjes buiten werden allemaal belangrijk. Dit waren niet de dingen waar een menselijke fotograaf voor zou stoppen om ze vast te leggen. Dit waren de dingen waar een hondenhart een sprongetje van maakte.