De eindbeoordeling
Dr. Aris knielde naast hen neer, zijn bewegingen geoefend en zachtaardig. Hij haastte zich niet naar de naalden; in plaats daarvan legde hij een hand op de flank van Max en voelde hoe zijn borst ondiep op en neer ging. Hij begon het proces uit te leggen, met een rustige stem die Sarah met moeite door de mist van haar tranen kon verwerken. Hij sprak over vrede, over de afwezigheid van pijn en over het “geschenk” van een waardig vertrek. Maar toen Sarah naar de troebele ogen van Max keek, voelde ze zich alleen maar een verrader van haar beste vriend.
Max had alles met haar meegemaakt – de rommelige scheiding, de verhuizing door het hele land en de lange nachten van eenzaamheid. Hij was de enige constante in een decennium van onrust. Om hem nu te zien, niet in staat om zelfstandig te staan, zijn achterpoten verdord door agressieve artritis en iets wat de artsen “neurologische achteruitgang” noemden, was een auto-ongeluk in slow motion. Ze knikte en gaf de dokter het teken om verder te gaan met het kalmeringsmiddel dat hem in een diepe slaap zou brengen voor de laatste injectie.
Toen de dokter naar de injectiespuit greep, pauzeerde hij, zijn wenkbrauwen lichtjes rimpelend. Hij drukte zijn stethoscoop op Max’ borst en bewoog hem langzaam over zijn ribbenkast. Sarah’s hart klopte tegen haar ribben. Was het te laat? Had zijn hart het al opgegeven? De stilte in de kamer werd heviger, alleen onderbroken door het tikken van een wandklok. Toen keek Dr. Aris op, met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht – niet een van verdriet, maar van intense, klinische verwarring.