Zaterdag brak helder en windstil aan boven het Cedar Fork-reservoir. Het water begon langzaam terug te stromen naar de blootgelegde oever, maar de oude boothelling was nog steeds zichtbaar in de ochtendzon. June stond aan de rand van de gebarsten modder in haar lavendelkleurige vest en draaide aan de gouden ring aan haar vinger. Ze was twintig minuten eerder aangekomen en had zich sindsdien niet meer bewogen. Eindelijk verscheen de witte pick-up van Dale bovenaan de helling. Hij reed langzaam over de oneffen grond en kwam een paar yards verderop tot stilstand.
De passagiersdeur ging open en een kleine, tengere man stapte uit, leunend op een wandelstok. Danny Price was inmiddels zevenenzeventig. Zijn haar was wit geworden, zijn schouders waren smaller geworden en zijn gezicht straalde de stille uitputting uit van iemand die zijn hele leven met een onbeantwoorde vraag had geleefd. Maar toen hij June zag, bleef hij staan. Een lange tijd zei geen van beiden iets. Toen stak Danny zijn hand in zijn borstzak en haalde er een oude koperen sleutel uit, vastgemaakt aan een gerafeld leren koordje.
Het was de sleutel van de kofferbak. Danny had hem bij zijn huissleutels bewaard toen hij uit de auto was gevlucht, en had hem mee naar het westen genomen zonder te weten of hij ooit nog terug zou komen. Vijfenvijftig jaar lang was het de laatste tastbare schakel gebleven naar het bewijs dat zijn naam zou kunnen zuiveren. Hij hield de sleutel in zijn open handpalm. ‘Je bent laat, Danny Price,’ zei June met trillende stem. ‘Ik weet het,’ fluisterde hij. ‘Het spijt me.’ June nam de sleutel aan en pakte toen zijn hand vast. Verderop op het vlakland waren Earl en Lonnie nog aan het vissen, waardoor ze de rust hadden die geen van beiden had verwacht ooit nog te krijgen. June leunde dichter naar hem toe. ‘Je bent teruggekomen,’ fluisterde ze. Danny kneep in haar hand. ‘Dat heb ik altijd al gewild.’