Zonder haar moeder als menselijk schild en geconfronteerd met strenge juridische maatregelen van de LLC, stortte Tanya’s schrikbewind ineen tot een zielige stilte. Achtentwintig dagen later reed de laatste verhuistruck onder streng toezicht van een plaatselijke hulpsheriff, die was aangesteld om toezicht te houden op de verhuizing, de weg langs de klif af.
Emily liep naar de brievenbus bij de oprit om de ochtendpost op te halen. De gedeelde oprit was helemaal leeg. Geen extra auto’s, geen rommel, geen aanhoudende spanning in de lucht. Ze liep de trap naar de veranda weer op, haalde een vers kopje koffie tevoorschijn en ging naast David op het houten terras zitten.
De zeelucht was koel, fris en stil. Onder hen beukten de golven ritmisch tegen de zwarte rotsen, waardoor de lucht gevuld werd met een constante, natuurlijke stilte. Emily nam een langzame slok koffie en liet haar hoofd tegen Davids schouder rusten. Voor het eerst sinds lange tijd was dit paradijs eindelijk van hen, en heerste er volkomen stilte in het huis.