De timer van de oven zoemde, een scherp, huiselijk geluid dat door de stilte van de keuken sneed. Isabella haalde de zelfgemaakte lasagne uit de oven en de rijke, warme geur vulde de ruimte die ze de hele middag had schoongemaakt. Ze zette het op het fornuis – het favoriete comfort food van Tyler, klaar om zijn grootste vastgoedaankoop tot nu toe te vieren. Acht jaar lang was dit haar domein geweest. Zij was de architect van zijn comfort en het vaste anker achter zijn stijgende succes.
Toen klikte de voordeur open. Tyler maakte zijn stropdas niet los; hij liep rechtstreeks naar de gepolijste mahoniehouten tafel en ging zitten met een klinische, angstaanjagend kalme afstandelijkheid. Er was geen explosieve ruzie, alleen een koude mededeling: hij was niet meer verliefd op haar. Hij beweerde dat hij een minnelijke scheiding nodig had om “zichzelf te vinden”
“Ik begrijp het niet, Tyler,” fluisterde Isabella met trillende handen. “Laat mij het oplossen. Vertel me wat er mis is.” Tyler stond langzaam op, zijn ogen glinsterden met wat leek op echte, pijnlijke tranen. “Je kunt het niet oplossen,” mompelde hij, terwijl hij zachtjes in haar schouder kneep.
“Ik heb frisse lucht nodig. Ik verblijf in een hotel in de stad zodat we dit allebei rustig kunnen verwerken.”