Hoewel particuliere verzamelaars miljoenen boden voor de prehistorische reus, wees Raymond elk bod resoluut af en koos hij ervoor om het volledige mammoetskelet in plaats daarvan aan het staatsmuseum te schenken. In de maanden die volgden, ontstond er tussen de knorrige oude boer en zijn oplettende assistent een band van diep, stil respect.
Raymond heeft Eli die telefoontje naar de politie nooit kwalijk genomen. Sterker nog, hij had juist respect voor de jongen omdat hij het lef had gehad om op te komen tegen wat hij als verkeerd beschouwde. Omdat hij Eli’s loyaliteit en scherpe instincten erkende, bevorderde Raymond hem officieel tot manager van de dagelijkse gang van zaken op de boerderij. Toen de mammoetententoonstelling officieel voor het publiek werd geopend, werd een speciale plaquette onthuld met daarop de namen van zowel Raymond als Eli, ter ere van de twee mannen die voet bij stuk hadden gehouden om de geschiedenis te beschermen.
Telkens wanneer Eli over dat veld liep, zag hij niet langer een lastig stuk modderige grond. Hij zag er een herinnering aan dat het vertrouwen op je intuïtie – en het juiste doen – de donkerste nacht kan omzetten in een buitengewone nalatenschap.