Een van de eerste vragen die we aan Emma stelden, was hoe ze toestemming had gekregen om met een omgebouwde brandweerwagen op de openbare weg te rijden. Het was immers niet bepaald een gewone camper.
Ze legde uit dat het niet alleen ging om het opknappen van de motor. Met de hulp van haar broer werkte ze alle vereisten af om het voertuig rijklaar te maken. Dat hield in dat ze de aanpassingen moest uitvoeren, ervoor moest zorgen dat de sirenes en waarschuwingslichten niet meer werkten, en de nodige keuring en registratie moest regelen.
De precieze vereisten hangen af van de plaats waar het voertuig is geregistreerd, maar een dergelijke ombouw moet mogelijk worden gekeurd en opnieuw worden ingedeeld voordat het legaal als camper kan worden gebruikt.
Met andere woorden, ze reed niet zomaar in een oude brandweerwagen rond in de hoop dat niemand het zou opmerken. Het was in feite een heel bijzondere camper geworden, met alle bijbehorende technische werkzaamheden en papierwerk.
Dat betekende ook dat ze haar huis mee kon nemen, in plaats van aan één stuk grond gebonden te zijn. Wat ooit als hulpvoertuig had gediend, bood haar nu een plek om te slapen, te koken, te ontspannen en te reizen.
Het is zeker niet het soort huis dat je langs een gewone weg zou verwachten. Maar Emma is erin geslaagd om van een verouderde brandweerwagen iets echt nuttigs te maken, waarmee ze bewijst dat een onconventioneel idee soms tot een al even onconventioneel huis kan leiden.