Tien minuten later nestelde Sam zich in een brede, zachte leren stoel vooraan in het vliegtuig. De cabine was uitzonderlijk stil, ruim en volledig vrij van geënsceneerd drama. Hij schoof zijn laptoptas veilig in het enorme bagagevak boven zijn hoofd, waar nog ruim plaats over was, en grinnikte in zichzelf om de wildste beveiligingsblunder uit zijn carrière.
Toen het vliegtuig eindelijk over de startbaan begon te taxiën, kwam een andere stewardess naar zijn rij toe, met een warme, oprechte glimlach. „Welkom aan boord, rechercheur Jenkins. De stationmanager heeft ons ingelicht over uw avond. Mag ik u om te beginnen een volle, gekoelde fles water aanbieden?“
“Dat zou perfect zijn. Dank u wel,” antwoordde Sam dankbaar. Hij nam de koude fles aan, nam een lange, zeer bevredigende slok en leunde achterover in zijn stoel terwijl de zware motoren tot leven kwamen. Hij keek toe hoe de uitgestrekte lichten van de luchthaven onder hem vervaagden tot kleine, gloeiende stipjes, terwijl het vliegtuig soepel de nachtelijke hemel in klom en hem eindelijk naar huis bracht.