“Het was geen puinhoop, Arthur,” zei de hoofdofficier, zijn stem zakt naar een lage, serieuze toon. “De sergeant denkt dat het Ambergris was. Het is eigenlijk verouderde afscheiding van een potvis, maar het wordt gebruikt in de duurste parfums ter wereld. Ze noemen het niet voor niets ‘drijvend goud’. Als dat in dat pak zat, is het een enorm fortuin waard – veel meer dan het goud waar je naar op zoek was.”
Arthurs hart stond stil. Hij staarde naar de officier, het beeld van de klompjes die wegdobberden op het getij flitste door zijn hoofd. “Ik heb het teruggegooid,” fluisterde hij, zijn stem krakend. “Ik heb alles tien minuten geleden in de oceaan gegooid.” De agenten werden zachter en een van hen klopte hem op de schouder met een sympathiek gebaar. “Hé, neem het jezelf niet kwalijk, Arthur,” zei de agent zachtjes. “Hoe had je dat moeten weten? De meeste mensen zouden hetzelfde gedaan hebben.”
Arthur keek naar zijn bevlekte, muskusachtige handen en besefte dat de oceaan eindelijk zijn prijs had teruggepakt.