Een collectieve zucht van verbazing ging door het bos. Clara’s hart zonk in haar schoenen toen ze toekeek hoe haar geliefde huisdier in vrije val uit het hoge bladerdak stortte. De tijd leek te vertragen tot een martelende kruipgang. Maar de jongens op de grond stonden al klaar. Voorbereid op het ergste sprong de langste jongen naar voren en volgde hij de baan van de kat met atletische precisie.
Slechts enkele voeten voordat Bubbles de harde grond raakte, dook hij naar voren, ving het verwoede bolletje vacht precies op zijn borst op en rolde hard over het zachte gras. Even later stond hij op, zwaar ademend, en legde hij het warme, spinnende gewicht van Bubbles voorzichtig in Clara’s uitgestrekte handen. Hij was volkomen ongedeerd. Tranen van overweldigende dankbaarheid stroomden over Clara’s wangen.
“Dank je wel,” bracht ze met verstikte stem uit, terwijl ze keek naar de jongens die ze zo grondig verkeerd had ingeschat. Wat begon als een nachtmerrie van pure angst, bloeide uit tot een blijvende vriendschap. De jongens werden vaste bezoekers bij Clara thuis, wat bewijst dat helden soms een hoodie dragen.