Verpleegster vindt een briefje dat in de ziekenhuistas van een kersverse moeder is genaaid – ze leest het en belt de beveiliging

Denise stopte het briefje in de zak van haar operatiekleding, net toen de deur openzwaaide. Grant bleef staan toen hij de open tas opmerkte. “O, ben je iets aan het zoeken?” vroeg hij. Denise knikte. “Ik kijk even of Ruthie een mutsje heeft.” Grant glimlachte verontschuldigend. “Ik denk dat we er een vergeten zijn. Ik heb het grootste deel van het inpakken gedaan, en ik ben hopeloos in het onthouden van babyspullen.”

Hij sloot de tas en zette die naast zijn stoel, zodat er meer ruimte op Kayla’s bed vrij kwam. „Ze is doodop,” legde hij uit. ‘Soms krijgt ze amper een zin uitgesproken.’ Kayla glimlachte vaag, bijna alsof ze het daarmee eens was. Denise vroeg zich af of het briefje de gevoelens weerspiegelde van een bange jonge moeder na een buitengewoon zware bevalling.

“We hadden gehoopt morgenochtend naar huis te kunnen gaan,” vervolgde Grant. ‘Kayla slaapt beter in haar eigen bed.’ Denise legde uit dat de artsen daarover zouden beslissen nadat ze moeder en baby hadden onderzocht. ‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Wat het veiligst is.’ Hij pakte Kayla’s hand vast en kneep er zachtjes in. Ze keek naar beneden zonder zijn gebaar te beantwoorden. Denise merkte het op, maar wist niet precies wat het betekende.