Crash! Sarah kwam overeind en haar hart klopte meteen hevig tegen haar ribben. Dat was zeker niet de wind. Er was zojuist iets zwaars in de keuken gevallen, dat de huiselijke stilte verbrijzelde. Haar ogen schoten naar de openstaande keukendeur. Net toen haar blik op de drempel landde, waas een donkere gedaante over de rand van haar zicht. Het zag er precies uit alsof iemand net zijn hoofd naar buiten had gestoken, haar had gezien en snel achteruit was gedoken in de duisternis van het kookeiland om niet gezien te worden.
Paniek, koud en scherp, greep haar keel. Er was iemand bij haar in huis. Haar gedachten begonnen te racen in wilde, ongeorganiseerde richtingen. Had ze de achterdeur op slot gedaan nadat ze eerder de hond had uitgelaten? Ze bukte zich laag achter de arm van de bank, haar ogen scanden de kamer tot ze landden op de verre muur. Vanaf haar lage uitkijkpost kon ze het nog net zien: het keukenraam was wijd opengeschoven.
Was er iemand naar binnen geklommen terwijl ze naar de tv keek? De gedachte deed haar bloed koud worden.