Zijn hond begon zich vreemd te gedragen en verdween in het bos — na urenlang zoeken kwam hij terug met DIT...

Dr. Chen liep met twee afdrukken in zijn handen het terras op, hoorde Dale’s vraag en staarde naar Max met een mengeling van ontzag en zelfverwijt. „Ik kan niet geloven dat ik het niet eerder heb gezien,” zei Chen, terwijl hij zijn hoofd schudde en naast Dale ging zitten. ‘Ik was zo gefocust op de minerale samenstelling dat ik de biologische puzzel volledig over het hoofd heb gezien.’ ‘Wat bedoel je?’ vroeg Dale, terwijl hij opkeek en Max achter de oren krabde. ‘Waarom gedroeg hij zich zo raar?’

"Magnetoreceptie," legde Chen uit. "Honden hebben cryptochromen in hun netvlies – speciale lichtgevoelige eiwitten waarmee ze letterlijk de magnetische veldlijnen van de aarde kunnen zien. Zo navigeren ze, zo oriënteren ze zich." Chen wees naar de open plek waar het opgravingsteam zich zojuist had teruggetrokken. "Die begraven kern genereerde een enorm, pulserend elektromagnetisch veld. Voor jou was de lucht stil. Maar voor Max? Zijn interne kompas werd heftig verstoord. Het voelde als een ondraaglijk visueel en zintuiglijk stroboscooplicht vlak voor zijn ogen. Op het moment dat we het afsloot en weghaalden, verdween de storing."

Dale keek naar zijn hond en streek met zijn hand over diens nek, terwijl Max in een diepe, rustige slaap wegdommelde. “Dus hij was niet ziek of verwilderd...” “Nee,” glimlachte Chen zachtjes. “Hij probeerde zichzelf en zijn territorium te beschermen. Hij volgde de rasterlijnen rechtstreeks naar de bron, vastbesloten om op te graven en uit te schakelen wat zijn zintuigen verblindde. Slimme hond.”