Twee nachten later escaleerde de situatie van angstaanjagend naar ronduit onbegrijpelijk. Toen Melanie bij zonsopgang de keuken binnenkwam, zag ze dat de knop van het gasfornuis op een laag pitje stond en dat er een vage blauwe vlam rustig onder een lege pan danste.
De lucht in de kamer rook vaag naar heet metaal en verbrand email. Ze stond verstijfd van ongeloof. Wat gebeurde er in vredesnaam in dit huis? Paniek bekroop haar terwijl ze snel de brander uitzette. Ze begon zich meteen af te vragen of de driejarige Olive erin geslaagd was de slaapkamerdeur te ontgrendelen, naar beneden te slenteren en in het donker met de keukenapparatuur te knoeien.
Ze liet Olive aan de ontbijttafel plaatsnemen en vroeg zachtjes: „Schatje, ben je gisteravond naar beneden gekomen om met het fornuis te spelen?“ Olive knipperde alleen maar met haar onschuldige bruine oogjes en knikte zachtjes, waardoor Melanie volledig in onzekerheid en angst achterbleef.