In het huis verzamelde hij gereedschap: hamer, beitel, breekijzer. Toen hij ze naast de kist legde, voelde het alsof hij zich voorbereidde op een operatie. Hij knielde weer en ondanks de kou parelde het zweet. Zijn hand beefde toen hij de hamer vastgreep, klaar om toe te slaan. Maar hij aarzelde, gegrepen door het gewicht van de verwachting.
Hij sloeg één keer. De ijzeren band kreunde, stof steeg op. Hij sloeg opnieuw, harder, het metaal krijsend van protest. Het slot trilde maar hield. Andrews armen trilden van de inspanning. Hij pauzeerde, zijn borst kloppend, starend in de roestput alsof die hem helemaal zou kunnen opslokken. Het werd duidelijk dat dit meer dan een dag werk zou worden.