Uitputting dwong hem te stoppen. Hij liet de kist achter in de hal en beloofde zichzelf dat hij het morgen zou afmaken. Die nacht kwelde de slaap hem. Hij droomde van gangen vol met gesloten deuren, elk gemerkt met de initialen van zijn oom. Eén deur rammelde heftig en hij werd wakker voordat hij openbarstte.
Ochtendzonlicht onthulde de kist precies waar hij hem had achtergelaten. Opluchting en angst raakten verstrengeld in zijn borstkas. Hij sleepte de kist de studeerkamer in en zette hem bij de open haard, waar Henry’s boeken nog steeds op de planken stonden. De kist leek hier thuis te horen, alsof hij terugkeerde naar zijn rechtmatige plaats.