Verderop ontdekte Andrew een dagboek, het leer zacht en gebarsten. Het handschrift was fijn, onmiskenbaar vrouwelijk. Van zijn tante. Hij las passages vol tederheid: Henry ontmoeten tijdens lange nachten in Bletchley, verliefd worden te midden van cryptische puzzels en gefluisterde vertrouwelijkheden, en hun overhaaste huwelijk voor het einde van de oorlog.
Maar het dagboek werd ook donkerder. Pagina’s vulden zich met angst voor missies die Henry ondernam in het buitenland, reizen die hij niet kon verklaren. Ze schreef over eenzame nachten, over wachten bij het raam, over een sluipende angst telkens als hij veranderd terugkeerde, kouder, waakzamer. De liefde bleef, maar overschaduwd door geheimen die ze niet helemaal kon bevatten.