Tussen de documenten en het geld in de kist lag een kleine koperen sleutel, aangetast door ouderdom. Er zat een label aan vast met een vaag touwtje: Oost Vleugel. Eindelijk zuchtte Andrew opgelucht, zijn hartslag versnelde. Het geheim in de afgesloten gang zou nu tenminste geen mysterie meer zijn. Hij hoefde de sloten niet meer met geweld te openen.
Maar eerst brak Andrew voorzichtig het zegel, alsof hij bang was dat de woorden uit elkaar zouden vallen. Henry’s handschrift, stabiel maar vaag, vulde de pagina. “Als je dit leest, Andrew, heb je de tuinpuzzel opgelost. Ik heb altijd geweten dat nieuwsgierigheid in onze familie voorkomt. Wat je hier gevonden hebt is mijn echte leven.”