Cindy keek nog eens kort naar het scherm en toen weer naar hem. “Natuurlijk,” zei ze, op de toon van iemand die iets terzijde schuift. “Meneer Fitch is nog niet binnen. U bent van harte welkom om plaats te nemen en ik zal hem laten weten dat u er bent als hij binnenkomt.” “Dank u,” zei Elias. Ze keek al langs hem heen naar de volgende persoon in de rij.
Hij liep naar de zithoek en ging zitten, map op zijn knie, hoed erop. De lobby ging in zijn drukke, onverschillige tempo om hem heen verder. Na een paar minuten kwam er een man in een grijs pak door de voordeuren en Cindy stond al op voordat hij de balie had bereikt, haar hele manier van doen veranderde in iets warmers en directers dan wat ze Elias had aangeboden.