“Meneer Fitch, als we even…” “Cindy, ik regel dit wel.” “Mr. Boone, alstublieft -” “Ik vraag niets onredelijks…” “Mr. Fitch.” Cindy’s stem klonk luider dan ze van plan was, haar kalmte liet eindelijk de scherpe kantjes zien. “Ik denk echt dat we het rustiger aan moeten doen -”
Fitch draaide zich om en keek haar aan. Keek alleen maar. Het soort blik dat geen woorden nodig had. “Dank je, Cindy.” Ze stopte. Ze waren nu in de lobby. Elias wist niet zeker wanneer dat was gebeurd. De kamer was stil geworden op de bijzondere manier waarop kamers stil werden als er iets gebeurde dat het bekijken waard was.