Hij begreep de aandelen niet helemaal, noch het landgoed, noch de betekenis van wat Margaret al die jaren in stilte had opgebouwd terwijl hij bezig was met de grond en de seizoenen. Hij zou iemand nodig hebben om het allemaal langzaam uit te leggen. Wat hij begreep was eenvoudiger. Zijn vrouw had voor hem gezorgd, zelfs toen ze er niet meer was.
Hij zette zijn hoed op, zette de rand recht en volgde hen naar de gang – dezelfde gang waarvan Gerald Fitch twee uur lang had gezorgd dat hij er nooit zou komen. Toen hij Cindy’s bureau passeerde, bleef hij even staan. Ze zat heel stil, haar ogen waren niet helemaal op de zijne gericht. “Bedankt voor je hulp vanmorgen,” zei hij. Omdat hij niet anders kon.