Achter zich hoorde hij de stem van Hargrove, stil en definitief. “Gerald. Wacht in je kantoor. We moeten je daarna spreken.” Elias keek niet om. Hij volgde de mannen de vergaderzaal in, legde de map op tafel en ging zitten.
Hij nam zijn hoed af en legde hem op de stoel naast hem – zoals hij altijd deed, zoals Margaret hem altijd had geplaagd – en keek naar de mensen tegenover hem die eindelijk, na alles, klaar waren om te praten. Hij dacht dat het goed zou komen. Hij dacht dat Margaret daar al lang geleden voor had gezorgd.