Hij pakte de map van het dressoir – een versleten leren ding dat Margaret jarenlang in haar bureaula had bewaard, het soort met het elastiekje eromheen. Ze had hem georganiseerd voordat ze ziek werd en alles in haar zorgvuldige handschrift gelabeld.
Hij had het doorgenomen nadat ze was overleden, langzaam, bladzijde voor bladzijde, het meeste niet begrijpend maar ook niet wegleggend omdat haar handschrift in de kantlijn stond en haar handschrift iets van haar was dat hij nog had. Hij nam aan dat het rekeningpapier was. Iets waarvan de vrouw aan de telefoon had gezegd dat hij het misschien mee moest nemen.