Door dit alles, bleef Rowena kalm, afstandelijk en beleefd. Ze hielp wanneer gevraagd en stapte terug wanneer ze niet nodig was. Haar gedrag kwam nooit in de buurt van wreedheid, maar het werd ook nooit zachter, met behoud van de voorzichtige emotionele lijn die Ashley was gaan verwachten.
Ashley begon een stil oordeel in die neutraliteit te lezen. Wat ooit slechts terughoudend aanvoelde, leek nu puntig, opzettelijk. Elke opmerking en afgemeten reactie voelde als een bevestiging van kritiek. Rowena sprak nooit iets uit, maar Ashley voelde voortdurend iets zweven op de achtergrond.